Archive for mei 2011
Kiefer & Rembrandt
Nachtwacht
Kunst en route
Kunstwerk in de route van school naar huis
Afbeelding: De Verhalenverteller(2006), Maree Blok en Bas Lugthart, Kunst in de openbare ruimte
(Staalplaat met een zinklaag)
Foto: Peetra
Kubus
‘Hoe kan dat nou?’
Zoon kijkt naar 1 story, installation & performance van de Belgische kunstenaar Wannes Goetschaickx
Zie film:
http://bit.ly/e3GElc (Bron: Galerie West, Den Haag)
‘Nou dan komt ie er nooit meer uit!’
Zou de kunstenaar deze reactie voor ogen hebben
Naschrift: de dag erop vroeg zoon:
‘Mam hoe wordt een kunstenaar geboren?’ (om zelf te antwoorden:)
In een kubus.’
Lucas van Leyden
Kunst aanraken in een museum
Bron: www.rtvoost.nl
Galerie bezoek
‘Galerie West is een van de beste galeries uit Nederland, met een gewaagd, avontuurlijk beleid, en een scherpe blik voor wat er toe doet in de kunst van het moment’, las ik gisteren.
Een prima gelegenheid om zoon eens in te wijden in wat een galerie is.
In West werd Markus aangetrokken door het geluid van You can’t pretend to be somebody else – you already are, een film als eerbetoon aan Nico de fameuze zangeres van The Velvet Underground. Meneer zat ademloos te kijken naar de neo – hippie beelden op het scherm. De combinatie van de nostalgische beelden en de muziek met dramatische ondertoon liet ook hem niet onberoerd: we keken en zwegen.
Hoeveel indruk iets heeft gemaakt weet je nooit bij jonge kinderen. Je kunt er veel instoppen maar wat ze eruit halen is aan hen zelf en het moment.
Terug bij de auto spraken we een man die net uit een boot stapte, een historisch binnenvaartschip, een Hagenaar. De man, architect had in de boot zijn atelier. Het gesprekje duurde nog geen halve minuut.
Thuis tegen zijn vader wist Markus uitgebreid te verhalen over de architect en zijn boot met daarin een architectenbureau. De boot was geen woonboot maar je kon er in staan en werken!
Ieder zijn belevenis
Afbeelding: You can’t pretend to be somebody else – you already are (2011), Lars lauman en Benjamin A. Huseby, Galerie West
West, Groenewegje 136, Den Haag
Een man in een gat
Vanmorgen bracht de laptop in de tuin ons van Boijmans van Beuningen naar De Pindakaasvloer van Wim T. Schippers naar Boijmans TV naar het mannetje in de vloer.
‘Weet je wat’, zei ik tegen zoon. ‘Wij gaan naar De Pindakaasvloer kijken’. Pindakaas moet het goed doen want wij zijn met twee jonge kinderen een grootverbruiker. Zoon wil altijd ‘blauwe pindakaas’ en dochter gaat voor de pot met de oranje deksel.
Wij op pad naar het Museumpark. In de zaal met de Pindakaasvloer blikte zoon ternauwernood naar het kunstwerk en zei er beleefdheidshalve nog een halve zin over. Markus wist zich vooral het andere kunstwerk in het filmpje van de pindakaaskunstenaar, te herinneren: ‘Waar is de zwevende steen?’
Terwijl ik nog wat in de pindakaasvloer achtergronden dook had hij de grote steen al gevonden. Me dunkt dat hij dit kunstwerk interessant vindt. Als je toch eens in staat bent de zwaartekracht op te heffen… De titel slaat de spijker op zijn kop: Het is me wat
Wij door naar het mannetje in de vloer. Markus liep opgetogen door de zalen: Waar zou nou het mannetje in de vloer zijn? Opeens was de zaal daar met negentien- eeuwse schilderijen en het gat. Zoon vond het even eng maar de nieuwsgierigheid overwon: ‘ … ik heb nog nooit een man in een gat gezien!’; ‘Hij is verbaast’; ‘Waarom is hij van plastic?’; Wie heeft dit mannetje gemaakt?‘ Relevante vragen lijkt me en waar zouden we als ouder zijn zonder de begeleidende teksten. Op naar het volgende hoofdwerk van vandaag. Drie zalen verder kreeg mijn kleine man het op z’n heupen. ‘Mam, mam, ik ga nog even naar het mannetje in de vloer kijken‘ en weg was ie
Afbeelding: Zonder titel, Maurice Cattelan (2002), Museum Boijmans van Beuningen
Afbeelding:
Naschrift: een dag later in de tuin was mijn 4 jarige ‘museumpje’ aan het spelen met zijn jongere zus. ‘Onder de glijbaan daar was de man in het gat …’
De Pindakaasvloer
