Archive for juni 2011
Je eigen wereld bouwen met afvalmateriaal
Een beeldhouwwerk van kartonnen kokers, een toren van overtollige dvd-doosjes of een boekenstad maken met misdrukken.
Het kan in Villa Zebra. 1 juli start de DOE – tentoonstelling Bouwwereld. Voor kinderen van 4 t/m 12 jaar
Afbeelding 1: achter de schermen bij de opbouw van de tentoonstelling
Uitslag Grote Behangwedstrijd Villa Zebra
Aanwezig bij de prijsuitreiking van de Grote Behangwedstrijd. Mooie ontwerpen en terechte winnaars. Troost voor Markus dat zijn tekening ‘de rode metoriet‘ naast de 3e prijs in de categorie 4 – 6 jaar hangt.
Zoon is overigens helemaal niet teleurgesteld. Als hij om het hoekje van de tentoonstellingsruimte (de ontwerpen worden nog vier weken tentoongesteld) het atelier ziet wordt hij enthousiast. Hij is in the mood om eigen behang te maken.
‘Dit is echt kunst maken hè. Kunst is niet alleen schilderijen maar ook tekeningen maken!’
Zoon knipt en plakt. Behang waar je in mag knippen en lijm die je onbeperkt op de achterzijde van je knipwerk mag plakken. Dat is fijn ‘kunst maken’.
Het resultaat is een gebouw: ‘Gebouwkunstwerk’.
En als een echte kunstenaar wil hij zijn eigen werk niet mee maar laat hij achter. Als ze zijn kunstwerk nou een paar weken bewaren: dan kunnen er andere kinderen naar kijken!, zo redeneert hij.
Markus is voldaan. Hij heeft iets gemaakt: ‘Het is nog mooier dan de metoriet’. En er is flink geoefend voor volgend jaar.
Afbeeldingen 1, 2, 3: prijsuitreiking Grote Behangwedstrijd in Villa Zebra
Afbeelding 4: zoon in/op kunstwerk Z-BRA (2011) van Studio Vollaers Zwart voor het Villa Zebra gebouw (144m/15 zitelementen)
Kunst en route
Vanaf de achterbank:
Er zijn blikjes en mannetjes en de mannetjes kruipen op de blikjes
Afbeelding: Cascade (2010), Atelier van Lieshout (foto: skycrapercity.com)
Opnieuw Markus Lüpertz
Op bezoek bij Kunstlocatie Würth in ‘s Hertogenbosch voor de tentoonstelling Markus Lüpertz, veelzijdige expressie uit De Verzameling Wurth
‘k raak in gesprek met de museumcoördinator over de bedrijfsverzameling van 14.000 schilderijen, beeldhouwwerken en grafiek. Blijkbaar te lang in de ogen van zoon. Gaan we kunst kijken? vraagt de kleine man gewillig. Hij heeft gelijk, we zijn hier om samen kunst te kijken.
We bespreken de vier verschillende taferelen van Markus Lüpertz Morgen/Mittag/Abend/Nacht.
We oefenen met dichtbij en van een afstand kijken bij het werk Otelloidylle (1996). Zoon begrijpt het verschil:
‘We zien nu alles tegelijk’ merkt hij op als we op een bankje – ruim 6 meter voor het schilderij – zitten. ‘Als je helemaal ver weg zit van het schilderij, dan wordt het groter zodat je het beter kunt zien’.
Zijn oog valt op Kleine Spanierin (1995).
‘Kijk dat is gek!, Ik zie niet de benen. Meestal moet je benen en het lijf heel goed hebben‘.
Spontaan vraagt hij naar mijn notitieblok en pen. Op z’n knietjes op de grond tekent mijn zoon een koppoter met hoofd – inclusief ogen, oren, neus, mond, haren -; romp; armen met handen; en benen met voeten.
Zou de aanblik van Kleine Spanierin hem het laatste zetje in de rug hebben gegeven, de krasfase definitief achter zich te laten… Want het tekenen van zo’n volledige koppoter heb ik hem niet eerder zien doen
Afbeelding 1: zoon voor Morgen/Mittag/Abend/Nacht of Abschied/Überfall/Heiliger Samariter/Ankunft an der Herberge (2009), Markus Lüpertz (olieverf op linnen en olieverf op hout/4-delig)
Afbeelding 2: Kleine Spanierin (1995), Markus Lüpertz (verzameling Würth, foto: kunst.nu)
Afbeelding 3: Koppoter zoon in aantekeningenblok
Afbeelding 4: Het vierluik Morgen/Mittag/Abend/Nacht in zijn geheel (foto: galeries.nl)
Te gast achter de schermen II
Donderdag 23 juni om exact 14.30 uur komen we aan bij het Gemeentemuseum Den Haag. We komen wel vaker kunst kijken in het museumgebouw van Berlage, maar nu hebben we een beetje haast. We komen voor de opbouw van de tentoonstelling van Markus Lüpertz en voor de kunstenaar zelf, die ook op de zalen loopt. Bij aankomst blijkt de kunstenaar te zijn vertrokken. De opbouw is gelukkig nog volop aan de gang. Wat een verschil met wat we afgelopen zondag zagen. We zien nu zalen die al ingericht zijn. We zien zalen waar alle schilderijen op schuimrubberen kussentjes – om beschadigingen te voorkomen – staan te wachten op de mannen van de TCS. De mannen van de Techniek Collectie Beheer, de mannen die verantwoordelijk zijn voor de tentoonstellingenopbouw van het museum.
Afbeelding 1: Markus voor de tentoonstellingsaffiche (je ziet portet van Markus Lüpertz)
Markus kijkt met zijn vingertjes in zijn mond ademloos naar alles wat hij ziet.
Afbeelding 2: doek is van houtwerk afgehaald en opgerold omdat het werk niet via de normale toegang van het museum naar binnen kan. Medewerkers nieten doek weer op het houtwerk
En daar hebben we ‘Het wagentje’ waarvan we zondag nog niet wisten waarvoor het diende. Inmiddels weten we dankzij een tweet van het Gemeentemuseum dat het wagentje de lucht in kan. De mannen van de TCS demonstreren Markus wat je met het wagentje kan doen. Het wagentje gaat hoger en hoger en hoger totdat de man met zijn hoofd tegen het plafond stoot.
‘Dit is mooi!‘ hoor ik. ‘Alles is mooi’ waarbij zoon doelt op de opbouwwerkzaamheden en niet op de kunstwerken. Die werken kunnen we nog zat bekijken maar achter de schermen te gast zijn, dat is pas bijzonder.
Afbeelding: gereedschapskasten op wieltjes
In de gangen met uitzicht op de binnentuin wijst Markus op iets wat hij ziet achter de zonwering. ‘Is dat ook een kunstwerk van steen en cement?‘ vraagt hij de museum medewerker die ons rondleid. ‘De mevrouw’ vertelt Markus dat dit een werk is van de kunstenaar Sol Lewitt. ‘Als er een kinderopening is, mag je er op klimmen’. Dat gaat niet aan dovemansoren voorbij en Markus wil heel graag met de mevrouw mee naar de binnentuin. Even naar het beeld kijken én klimmen.
Afbeelding: beeld Sol Lewitt in binnentuin Gemeentemuseum
Bij de uitgang komen we Benno Tempel tegen, de directeur van het Gemeentemuseum. Hij vraagt Markus of hij de schilderijen van Markus Lüpertz heeft gezien: ‘En toen heb je overal je naam opgezet!!’
Te gast achter de schermen I
‘Vierjarige Markus bij opbouw Markus Lüpertz’
Tentoonstellingsopbouw Markus Lupertz
Uurtje kunst snuiven op de zondagmiddag. Gemeentemuseum is onze favoriete uitvalbasis. We zijn er vertrouwd en we kunnen de combi Museon en ‘Kunst kijken’ maken, als we dat willen. Bij aankomst zagen we in de vijver – een voor ons nieuw – standbeeld. We keken en jawel: een kunstwerk van Markus Lupertz.
Afbeelding: Clitunno (1989 – 1990) van Markus Lupertz in de vijver voor Gemeentemuseum Den Haag in het kader van tentoonstelling In’t God’ lijk Licht van 25 juni t/ 2 oktober 2011
‘k had zoon al verteld van de aanstaande tentoonstelling van – zijn naamgenoot en ons gezamenlijk idool – Markus Lupertz. Wie weet kwam de kunstenaar zelf naar het museum… Wij naar de kassa en vroegen naar de opening. Aanstaande vrijdag 25 juni! Spannend.
In het museum gingen we op onderzoek. Want: zouden we al iets kunnen zien van de Markus Lupertz – schilderijen.
Niet dus. In de zaal waar tot voor kort de Ensor – schilderijen tentoongesteld werden, was de deur dicht: Niet toegankelijk / no access.
Afbeelding: bordje op deur van de grote zaal op de 1e verdieping van het Gemeentemuseum
Ook als zie je ‘niets’ dan is er altijd wel iets te zien. Een lege zaal. Allemaal ongeschonden witte wanden. Geen schilderij te zien. Wel materialen die er op duiden dat er flink gewerkt gaat worden. We zagen een soort gereedschapskast op wieltjes. Onwillekeurig denk je dan: hoe gaan ze de schilderijen ophangen. Maar vooral: waar zijn de schilderijen nu?
Afbeelding: inkijkje in de grote zaal op de 1e verdieping van het Gemeentemuseum
Ook zoon vroeg zich hoe en wat af rond de tentoonstellingsopbouw: ‘Wat is dat wagentje?’
Een antwoord heb ik niet al ben ik minstens zo nieuwsgierig: want wat is dat toch, dat wagentje?
Wieowie…
Afbeelding: ‘wagentje’ in de grote zaal op de 1e verdieping van het Gemeentemuseum
NASCHRIFT 1: twitterbericht d.d. 19 juni van het Gemeentemuseum Den Haag: ‘In het wagentje gereedschap ea benodigdheden. Op t wagentje papierwerk over opbouw, verijdbaar bureautje dus ; -)’
NASCHRIFT 2: twitter nabericht + onderstaande foto van Gemeentemuseum Den Haag d.d. 20 juni : ‘Zie aan de uitsnede van je foto dat jullie het andere wagentje bedoelden ; -) Met deze kan je de lucht in!’
Kabouter op z’n kop
We waren op weg naar de Onderzeebootloods. Maar daar zijn we nooit aangekomen. Mevrouw Navigatie kende de straat niet. En op de bonnefooi naar de havens van Rotterdam leerde ons dat de Port of Rotterdam 10.000 hectare groot is en een lengte heeft van 40 kilometer.
We namen de afslag Schiedam voor het Stedelijk Museum Schiedam. Helemaal ontspannen waren we niet. En tot overmaat van ongemak, bleken de geldpasjes thuis te liggen. We kozen voor parkeren zonder betalen, op de gok. In het museum wilde zoon liefst snel terug naar de auto, ‘bang’ voor de bekeuring. In deze context liepen we de eerste zaal op, om niet helemaal voor niets te komen. Geen ideale omstandigheden om kunst te kijken. In het trapgat tussen zaal 1 en 2, en tevens laatste zaal die we zouden aandoen, raakte zoon geboeid door de tekening Kabouter op z’n kop van Roland Sohier. Boven tegen het plafond aan was daar inderdaad een kabouter op z’ n kop. ‘Zijn voeten zijn ook op z’n kop. Zijn armen zitten bij z’n oren en z’n hoofd zit bij z’n benen’ aldus zoon.
Dat juist deze tekening aan de wand zijn aandacht trok is opmerkelijk met de kennis die ik nu heb. Van het Kunstwerk Kabouter op z’n kop zijn in 2009 zeefdrukken gemaakt ten behoeve van Kunst4kids, de verkooptentoonstelling speciaal voor kinderen van Boijmans van Beuningen. Kinderen konden in Kunst4kids zeefdrukken kopen van gerenommeerde kunstenaars. Sohier was een van de deelnemende kunstenaars.
In zaal 2 van ons bezoek waren we eigenlijk al rechtsomkeer toen Markus me wees op de tekening van Sebastiaan Schlicher. ‘Die is moooi!’ riep hij uit. ‘Nou nou, nou’ denk je als moeder bij de eerste aanblik van een monsterlijke verschijning in zwart wit: ‘Vindt mijn kind dat mooi?’
Zoon kijkt vrij van kaders en ziet details. Hij ziet twee monden, een mond met tanden en eentje zonder. Hij ziet een microfoon waaruit stoom komt. Hij ziet een hoofd alleen en een huilende man. Zijn conclusie: ‘Ze moeten omruilen van hoofd. Kijk, eigenlijk moet dat hoofd daarop!’ en wijst van het hoofd solo naar de romp. 
NASCHRIFT: Bericht van Roland Sohier in een reactie op een mail:
Afbeelding 1: Kabouter op z’n kop (2009/2011), Roland Sohier, Stedelijk Museum Schiedam
Afbeelding 2: Hostile Aestetik Takeover (2010), Sebastiaan Schlicker, Stedelijk Museum Schiedam
Tekeningen manifestatie All about drawing 100 Nederlandse kunstenaars t/m 28 augustus 2011
Grote Behangwedstrijd
Afbeelding: rechts: een rode metoriet; links: prinsessekunstwerk
Op de deurmat, twee grote kleurige enveloppen met het logo:
Een uitnodiging voor zoon en een uitnodiging voor dochter voor de prijsuitreiking van de Grote Behangwedstrijd georganiseerd door Villa Zebra, Perfax en Decofun. Zoon en dochter hebben ook een ontwerp opgestuurd. De superprijs winnaar krijgt behangrollen met het winnend ontwerp voor zijn/haar BSO of school. Winnaars van de publieksprijs ontvangen het boek ‘Kijk, een Gibra, de beste knutselideen uit 10 jaar Villa Zebra!
De deelnemende kunstenaars willen dat zo veel mogelijk mensen op hun tekening stemmen. Zouden deze behang ontwerpers kans maken … http://bit.ly/lxDACD
Zie ook: http://bit.ly/m7atI1
