Kunst en Kinderen in gesprek met kunstenaars over hoe zij hun kinderen – de liefde voor – Kunst overdragen.

Deze maand kunstenaar Merijn Bolink, winnaar van de Amsterdamse Straatkunstprijs 2011.

Kunst is niet iets wat je persé moet begrijpen

Afbeelding: Tijger (1995)

Geboren: 1967, Amsterdam Opleiding: AKI in Enschede Kunstenaar sinds 1992 Atelier: Amsterdam Vader van 2 zoons: David (13) en Abel (9)

Afbeelding: Merijn Bolink in zijn atelier

Inhoud werk: ‘Het ontleden en reconstrueren van objecten is mijn handelsmerk. Ik pas grammatica toe op de dingen waaruit de wereld bestaat en probeer zo iets van de betekenis te begrijpen. De wereld bestaat uit een gegeven hoeveelheid objecten, levende en levenloze die te onderzoeken zijn, die je kunt leren kennen. Mijn werken zijn transformaties van de werkelijkheid, niet als surrelistische afbeelding maar om er een statement van te maken, Ik wil dingen laten zien, die je anders niet ziet’.

Over Man en Schaap, het winnend kunstwerk van de Amsterdamse Straatkunstprijs: ‘Op het moment dat iemand een ander aankijkt gebeurt er iets wat je niet kunt bevatten. Dat contact geldt ook voor mens en dier. Als de man en het dier elkaar aankijken ontstaat er wat, al hebben ze van elkaar geen idee wat er in de ander omgaat’.

Afbeelding: Man en Schaap (2003)

(Redactie: het beeld Man en Schaap staat in een vijver in de wijk Zeeburg Oost in Amsterdam)

Van wie heb je de liefde voor kunst meegekregen?‘Van beide ouders. Mijn vader komt uit een kunstenaarsgezin waarvan iedereen op de kunstacademie heeft gezeten. Mijn grootvader was kunstenaar en adjunct-directeur van de kunstacademie. Mijn moeder is familie van Hildo Krop, de stadsbeeldhouwer uit Amsterdam. Kunst was voor ons redelijk vanzelfsprekend al ging er geen overdreven aandacht naar uit. Ik was als 6-jarige leeftijd al dingen aan het maken, ik ben eigenlijk altijd al kunstenaar’.

Hoe draag je de liefde voor kunst over aan jouw kinderen? ‘Zo natuurlijk mogelijk, ik leg niets op. Mijn kinderen zijn heel verschillend. Mijn oudste is een performer en mijn jongste is ook een ‘objectenmaker’. De een speelt cello en de ander geen enkel muziekinstrument. Wat opvoeden betreft denk ik maar zo: “wat in het kind zit, halen we er uit en als het niet in het kind zit, komt het er niet uit”. Kunst is onderdeel van hun ontwikkeling. Bij de opening van een tentoonstelling zijn mijn kinderen er ook bij en ik neem ze weleens mee naar een expositie of museum. Al doe ik niet zo veel op het gebied van kunst als je zou verwachten van een kunstenaar. Er is voor onze kinderen een natuurlijke basis voor kunst, ik weet zeker dat dit invloed heeft’.

Afbeelding: Oraly & Magaly Seffini (1994)

Zelf het goede voorbeeld geven

Wat krijg je terug van je kinderen? ‘Ik zie wel dat mijn kinderen oorspronkelijk zijn, ze kunnen uit eigen bron dingen te voorschijn halen. Het zijn allebei creatieve kinderen. Je hebt kinderen die iets nadoen van wat ze bijvoorbeeld op televisie hebben gezien. Mijn kinderen putten uit eigen bron. Ik heb eens een uitspraak gelezen van Einstein: “De enige verstandige manier van opvoeden bestaat eruit een voorbeeld te zijn”.  Ik vind het een geruststellende gedachte dat ik niet veel anders hoef te doen dan zelf het goede voorbeeld geven’. 

Kunst waarderen: kun je dat – kinderen – leren? Ja absoluut! Ik denk op de Einstein-manier. Als je nooit met kunst bezig bent, kun je het je kinderen niet leren. Het is net als met kerkgebeden. Als je dat vaak genoeg meemaakt, leer je het waarderen. Je hoeft niet alles te begrijpen. Dat is een heel groot misverstand. Kunst is niet iets wat je persé moet begrijpen! Ik denk zeker, hoe meer je in aanraking komt met kunst, hoe beter je in staat bent kunst te begrijpen. Begrijpen met je hart; begrijpen met je gevoel: er komt iets binnen!’.

Afbeelding: Kameleon (2006)

Voor een indruk van het werk van Merijn Bolink zie: http://www.merijnbolink.com/

Foto’s: Merijn Bolink